Tegen het appelmoessyndroom

Hoewel mijn moeder voor geen meter kon koken, heeft ze één ding goed gedaan. Vanaf dag één gold de regel: je hoeft niet op te eten wat je krijgt voorgezet, maar je krijgt niks anders. Laf camouflagegedrag met bergen appelmoes--wat een goor gebruik is dat toch, verbijsterend dat er zoveel kinderen zijn die dat lekker vinden--kwam er al zeker niet aan te pas. Het gevolg is dat ik nu eigenlijk alles lust. Al wees niets er indertijd op dat ik ooit eetschrijver zou worden, het komt me prima van pas.

Toch denk ik dat ik nóg blijer zou zijn geweest met een moeder als Annemieke, die u als trouw bezoeker van Eetschrijven natuurlijk al kent van haar buitengewoon lezenswaardige blog RozeMarijn. Ik leerde haar vandaag ineens van een andere kant kennen, toen ik hoorde dat zij tevens, sinds zij een goed jaar geleden moeder is geworden, een blog bijhoudt over baby- en dreumeseten.

Dat zou op zich nog niet zo interessant zijn als het menu van junior bestond uit de stereotiepe fruitpapjes met geprakte Liga en diverse smaken Olvarit, met de inventarisatie waarvan converserende moeders wel uren lijken te kunnen vullen--een probaat slaapmiddel voor wie nachtdienst heeft en in de nabijheid van een kinderspeelplaats woont. Hoe dan ook: op het blog Baby & dreumes eetfestijn niets van dat alles.

In plaats daarvan krijgt dreumes T. op dit moment zaken voorgezet als salade met verse abrikoosjes en geitenkaas, gestoofde wortel met amandel, appel, rozijnen en couscous, champignonpannenkoekjes met avocado (foto), penne met linzen-tomatensaus en venkelsoep met aardappelpureebolletjes. Kijk, daar word ik nu vrolijk van, en T. zo te zien ook. Je ziet het in Frankrijk vaker, dat heel jonge kinderen gewoon meegaan naar een restaurant waar ze nog nooit van zo'n kleffig kindermenu gehoord hebben, maar in Nederland lijkt toch de gebruikelijke gang van zaken dat moeder meteen naar de pot appelmoes grijpt wanneer zoon- of dochterlief ook maar een fractie van een seconde aarzeling vertoont.

Ongetwijfeld is het ventje een bijzondere baby, want dat vindt elke moeder van haar eigen kind. Maar vast niet zo bijzonder dat hij als enige kan genieten van fantasievolle maaltijden zoals zijn food-minded mama die voor hem klaarmaakt. Nee, zo'n jongen scheep je straks niet af met Chicken Tonight of Danoontje Powerrr. Die wil écht eten en heeft geen smaaklessen van Pierre Wind meer nodig. Daar moeten we heen.

Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de publicatie van het boek. Dat wordt een tophit.