Whisky op ijs

Hou mij ten goede: goede whisky op ijs is mij een gruwel en zelfs als Heston Blumenthal persoonlijk bij mij thuis één van mijn betere single malts zou komen proeven, zou ik hem--weliswaar met enige spijt--de deur wijzen wanneer hij zou verzoeken om enkele klontjes ijs. Er zijn dingen die je doodgewoon niet dóet. Mensen die per se willen doen of ze whisky met ijs drinken, kopen zelf maar een fles VAT 69 of iets dergelijks. Als dat spul tenminste nog bestaat. Ik heb gelukkig geen flauw idee.

Maar nu is er whisky op ijs in het nieuws. In Nieuw-Zeeland is een speciale zuidpoolexpeditie erop uit getrokken met geen ander doel dan twee kisten whisky onder het ijs vandaan te gaan halen die daar door poolreiziger Shackleton zouden zijn achtergelaten. De onderneming was alvast in zoverre een succes dat de koene avonturiers niet met twee, maar liefst drie kratten van het goudgele vocht terugkeerden--met nog twee kratten brandewijn als bonus.

Maar waarom nu eigenlijk? Ik viel in elk geval bijna van mijn stoel toen ik het hoorde: omdat men via laboratoriumanalyses erachter hoopt te komen hoe honderd jaar geleden precies whisky werd gemaakt. Dat weet namelijk niemand meer.

Verbijsterend vind ik zoiets. Whisky werd al gemaakt toen de Schotten nog geen woord Engels spraken. Het komt al voor in geschriften van halverwege de 15e eeuw. Maar hoe het lekkers nog maar honderd jaar geleden werd gemaakt, zou iedereen vergeten zijn? Wat drommel: ik heb in mijn leven al whisky gedronken die slechts enkele decennia jonger was.

Nu is het alleen nog maar te hopen dat het spul ook naar de normen van deze tijd een beetje drinkbaar blijkt te zijn. Anders eindig je na al die investeringen en ontberingen nog met iets waar je in arren moede maar beter een klontje ijs in kunt doen.