Klinkt als

Laatst had ik op Twitter een buitengewoon kort gesprek over voedsel en gezondheid. De betreffende persoon liet mij weten een hekel te hebben aan discussies met personen "die dachten het te weten". Huh? Ach, laat ook maar. Het is zeker een feit dat je als eetschrijver nooit de fout moet maken te denken dat je alles wel zo ongeveer weet. Soms moet je zelfs erkennen dat je kennelijk de enige bent die iets NIET weet.

Een paar dagen geleden zag ik in een schap van een super het potje staan dat u hiernaast afgebeeld ziet. Bebogeen, heette het te bevatten. Het was van broodversierder De Ruijter, het stond tussen de chcoladepasta's, het was mij volkomen onbekend en de naam doet mij eerder denken aan iets dat je op vreselijk ontstoken wonden smeert dan op de boterham. Wie geeft een caramelpasta nu in 's hemelsnaam een naam als "Bebogeen"?

Thuisgekomen meldde ik het aan mijn geliefde G. Tot mijn verbazing bleek zij het spul heel goed te kennen; sterker nog: bij haar thuis vroeger moet iedereen er dol op geweest zijn. Verder rondvragen bracht mij tot de conclusie dat ik een statistische onwaarschijnlijkheid was: in mijn familie heeft niemand ooit Bebogeen in huis gehad en ook in eerdere gezinslevens tijdens mijn volwassenheid is het spul nooit ter sprake gekomen.

Bebogeen: ondanks de uitermate chemisch klinkende naamgeving schijnt dit broodsmeersel alom in mijn wijde omgeving warme en nostalgische gevoelens op te roepen. Ineens. Want vóór afgelopen vrijdag had niemand het er ooit met me over gehad. Ook G. niet.

Ik vind het een surrealistische situatie. Maar is dat Bebogeen met zijn bizarre genetisch gemodificeerde benaming nu een instituut of niet? Laat het me weten, alstublieft. Ik heb er altijd zo'n hekel aan als enige iets niet te kennen.