Magistraal-coquinarische mijmeringen

Hartelijk dank, eetlezers, voor alle belangstelling en de vele aanmoedigingen en vragen betreffende mijn verschijning in de eerste Nederlandse Masterchef. Om maar met de vermakelijkste te beginnen: nee, ik kan geen handtekening van Renate Verbaan regelen, en al zeker niet haar 06-nummer vragen. Sorry.

Nee, u hebt mij niet met mijn eend voor de scherprechters zien staan. Of en wanneer dat wel gebeurt? Ik moet u helaas zeggen dat ik geen inspraak heb gehad in de montage, maar ik vermoed dat ik aanstaande zondag in deze--naar ik u kan verzekeren buitengewoon intimiderende--situatie te zien zal zijn. Anders weet ik het ook niet.

Of ik door de voorrondes ben? Ik zou het u graag zeggen, maar u moet weten dat ik net als alle andere deelnemers een in strenge bewoordingen gestelde overeenkomst heb moeten tekenen en dat er allerlei onprettige dingen boven mijn hoofd hangen als ik uit de school klap, wat overigens van de zijde van de producent alleszins begrijpelijk is. Wie het wil weten zal dus moeten kijken, hoewel een enkeling al tot een schrandere deductie kwam.

Wat ik nou zelf van het programma vind, nu ik die eerste aflevering gezien heb, luidde een al evenzeer begrijpelijke vraag. Ik hoop dat u het net zo begrijpelijk vindt dat u daarover van mij geen woord zult horen. Nou, vooruit: er zijn keuzes gemaakt, en keuzes zijn een kwestie van smaak. Dat zult u vast met mij eens zijn.

En nee, de voorronde waarvan gisteren beelden te zien waren was niet eens de eerste. Er is nog een schiftingsronde aan voorafgegaan, waarbij geen opnamen zijn gemaakt. Deze schifting bestond erin dat we een in eigen keuken bereide specialiteit mee dienden te nemen om ter plaatse te laten proeven. Ik wil wel verklappen dat dat in mijn geval chocolademousse met saffraansaus was.

Ik kan u één ding vertellen: ik zal nooit meer bij het rustig vanaf mijn comfortabele sofa bekijken van een programma als Masterchef iets laatdunkends zeggen over dommiteiten van deelnemers. Ik weet namelijk inmiddels dat koken onder competitiedruk, vooral als dat in een strak geregisseerde omgeving gebeurt waarin elke ademtocht wordt opgenomen, echt een héél ander vak is. De kans is dan ook niet denkbeeldig dat u mij in de loop der afleveringen de nodige krachttermen zult horen bezigen, waarvoor bij voorbaat mijn verontschuldiging.

Zo. Ik hoop dat u een beetje bijgepraat bent. Wie weet kijkt u volgende keer weer, wanneer de verbluffende eerlijkheid van de drie juryleden over mij en mijn eend wordt uitgestort. De eend heeft het overigens, in tegenstelling tot mijzelf, niet overleefd.