Bot vangen

Soms heb je als eetschrijver geluk en vang je bot. Dat overkwam mij tenminste toen ik deze week de bijzonder gezellige Vakbeurs Foodspecialiteiten in Houten bezocht, een beurs waar specialisten in allerlei categorieën de kleinhandel het leveringsprogramma laten zien. Er staat van alles door elkaar en je ontmoet er veel gepassioneerde importeurs, producenten en verwerkers. Natuurlijk is er ook veel te proeven. Zo'n beurs is altijd een beetje een warm bad voor een liefhebber van goed en lekker eten.

Toevallig bleek ook Fabio Cappellano, de Italiaanse traiteur uit Delft, er een stand te bemannen. Toen ik er langskwam, had ik net een demonstratie in het snijden van Parmaham gemist--jammer, want dat is een mooi handwerk en de ham was werkelijk subliem gesneden. Hij was trouwens ook lekker, zoals ik kon vaststellen. En moest ik eens kijken wat een bot, glunderde Fabio: daar zou een professionele chefkok iets voor geven, hoor. Ik zei langs mijn neus weg dat ik er ook wel weg mee zou weten en vóór ik het wist was ik de eigenaar van het levensgrote hambot. Kijk, dat is nu boffen.

Vooral natuurlijk omdat het inmiddels heerlijk begint te herfsten en de dagen voor lekkere hartige soepen weer aan gaan breken. Ik ga in elk geval vanavond maar eens een heerlijke bouillon trekken van dit lekkers. Daarna moet ik maar eens nadenken wat voor soepje er van zo'n hambouillon nu het best gemaakt kan worden. Persoonlijk neig ik naar een lekker rustieke aardappel-preisoep, des te passender omdat het volgende week vrijdag nationale preidag blijkt te zijn. Hoewel ik vermoed dat de soep dan al op is, is dat toch een prettig idee. Als de soep lekker is (en kan dat anders?) deel ik uiteraard het recept met u.