Voormalig aankomend Masterchef

Voor degenen die het niet gezien hebben: ik lig eruit. Zojuist heb ik pas zelf gekeken, want gisteren was ik niet thuis, het programma was niet opgenomen en het was gisteravond nog niet op de site van Net5 te zien. Bij het bekijken was ik vooral opgelucht.

Nee, niet omdat ik eruit lig: daar baal ik nog steeds van, maar dat wist ik natuurlijk al langer dan vandaag. De opluchting is vooral omdat ik als geen ander weet wat er allemaal gebeurd is, en omdat ik nu zeker weet dat er tenminste geen camera in de buurt was. Laat ik het in het kort zeggen: ik had best willen koken zoals Gordon Ramsay. In plaats daarvan heb ik de man vooral geëvenaard in het vloeken.

Stel u het volgende voor: een gigantische hal met daarin vijftig buitenkooktoestellen. Vijftig deelnemers aan het ene einde. Een kraam met ingrediënten aan het andere, te ver om in detail te zien. Je krijgt te horen dat je twee minuten hebt om naar de kraam te rennen en er tien ingrediënten uit te zoeken, waarna er gegrild ging worden. Tjonge, wat kan dat jonge volk sprinten.

Laat ik het zo zeggen: ik heb de ingrediënten bij het terugkijken van de beelden voor de eerste keer echt goed kunnen bekijken. Tijdens de opnamen was dat heel anders: tegen de tijd dat er negentig seconden voorbij waren, had ik vooral ruggen van andere deelnemers gezien en had ik acht cantharellen en een elleboog in mijn oog te pakken. Tijd om mijn niet geringe gewicht in de strijd te werpen. Precies op tijd had ik tien ingrediënten waarmee in elk geval iets te koken was. Drie minuten later had ik een idee wát ik wilde koken. Bijna de helft van de ingrediënten was daarbij overbodig. Dat gaf niet.

Ik had een prachtig stuk runderlende dat ik in zijn geheel ging grillen, vervolgens trancheren en à la minute bakken. Dat ging ik serveren met aangezette wortel die ik in brunoise zou snijden, gebakken cantharellen en basilicum. Dat was de basis. De rest zou bijzaak zijn. Dat besloot ik af te laten hangen van hoeveel tijd. Wel besloot ik een bataat die ik ook had even een kwartier te koken.

Alles ging best mooi en de jury leek best trek te hebben in wat ik ging maken. Het spoorboekje in mijn hoofd klopte. En dan slaat, minder dan vijftien minuten voor tijd, de catastrofe toe. Ik had net de aangezette worteltjes tot een prachtige brunoise gesneden toen de complete snijplank, met daarop de gesneden wortel, kapseisde en tegen de grond ging. Als een gek schrapte ik de resterende worteltjes, hakte ze niet al te zorgvuldig in stukken en deed ze in hete olie om ze snel te garen. Bleke, onaantrekkelijke worteltjes werden het zo, waar niets meer van de mooie zoete smaak in zat. Van de weeromstuit vergat ik zowel het vlees als de groente te zouten. Nog net op tijd had ik een min of meer opgemaakt bord staan dat ikzelf, als ik jurylid was geweest, genadeloos had afgeserveerd. Het leek nergens op.

Voor het geval u er nog niet bij had stilgestaan: dat tempo dat je in de uitzending ziet, is er in werkelijkheid niet. Na het koken gaat iedereen eten. Pas daarna proeft de jury. Daarna wordt er overlegd. Vóór je iets weet, ben je vijf uur verder. Terwijl je, zeker van je verlies, alleen nog maar naar huis wilt.

In de tussentijd kom je nog voor de camera's voor wat indrukken. De regie had mijn gemoedstoestand correct ingeschat en legde mij wat woorden in de mond waarom mijn grootmoeder, was ze nog in leven geweest, mij best had kunnen onterven. Ook mijn hartgrondig uitgesproken K-woord heeft echter de montagetafels niet overleefd. Gelukkig maar. U kent me als hard maar beschaafd en dat moest ook maar zo blijven.

Eigenaardig genoeg mocht ik echter niet meteen naar huis. Voor de verandering was ik eens te pessimistisch geweest en mijn compleet mislukte gerecht bleek naar het oordeel van de drie juryleden uitstekend gegrild vlees te bevatten, het enige dat wél enigszins gelukt was--goed genoeg voor een beslissingsronde van tien deelnemers, waarvan er vijf alsnog naar de volgende ronde zouden mogen. Die beslissingsronde bleek te bestaan uit een wedstrijd uien snipperen: echt iets waar je naar uitkijkt als je al ruim elf uur achtereenvolgens in touw bent geweest.

Ik kan er kort over zijn: ik was niet bij de vijf besten. Maar ik heb, in tegenstelling tot andere deelnemers, in elk geval al mijn vingertoppen nog. Eén miniem snijwondje, dat is alles.

Eén ding is nog opvallend: onmiddellijk nadat je vertrokken bent, ben je zelf net zoveel buitenstaander als elke tv-kijker. De mede-deelnemers laten ook tegenover jou niets meer los. Logisch op zichzelf, maar toch een vreemde gewaarwording.

Morgen hier op de site het recept voor het gerecht zoals ik het had willen maken, en niet maakte.