Nog één keer dan

Dat was dus drie keer niks, dat radiodebat (vanaf 49:20) tussen Dick Veerman van foodlog.nl en Rosanne Hertzberger, voorvechtster van de gemaksmaaltijd. Nou kan dat ook nauwelijks in vier minuten, een goed debat houden, maar wat beide partijen uitkraamden maakte het er bepaald niet beter op.

Hertzberger weet wel waarom ze kiest voor de magnetronmaaltijd: ze heeft geen zin om uren in de keuken te staan. Dat heb ik ook meestal niet. Gelukkig duurt het klaarmaken van de dagelijkse maaltijd met verse ingrediënten geen uren. Meer dan een half uurtje ben ik er zelden of nooit aan kwijt, en dan heb ik niet één pakje, zakje of bakje opengetrokken. Ik vind het helemaal niet erg als iemand een ander standpunt heeft dan ik, maar je moet geen loopje nemen met de feiten. En die zijn: aan de e-nummers in prefabvoedsel ga je niet dohohóóód en je wordt er ook niet ziek van, en een eenvoudige maaltijd koken met verse ingrediënten duurt géén uren.

Veerman van zijn kant wist wel wat "het" probleem was van al dat kant-en-klaar voedsel: je gaat er veel te veel van eten en daar word je dik van. Dat is natuurlijk al net zo goed geleuter van het zuiverste water. Het is waar dat er in onze moderne maatschappij veel voedsel voorhanden is en dat voortdurend snackgedrag van alle kanten wordt aangemoedigd en gefaciliteerd, maar dat heeft veel meer te maken met marketing, communicatie en infrastructuur dan met kant-en-klaar. Tenslotte kun je ook een lekker stuk kaas in je koelkast hebben liggen waar je elk uur een stukje van afsnijdt. Zelfs al zou gemaksvoer hierin een rolletje spelen, wat me verre van een uitgemaakte zaak lijkt, dan is het zeker niet "hét probleem".

En zo was er vooral ongefundeerde bangmakerij over en weer en waren de feiten ver te zoeken. Wat dat betreft was het misschien maar goed dat het "debat" amper vier minuten duurde.

Ik weet niet of er, objectief gesproken, een goede reden is om géén prefabvoer te eten. Ik kan me voorstellen--nogmaals, ik zeg niet dat het zo is--dat het met al dat gemaksspul best mogelijk is om een gezond eetpatroon aan te houden, met alles wat je nodig hebt en niet te veel van wat je niet nodig hebt. Maar ik ga het niet proberen.

Waarom niet? Omdat ik weet wat mijn eigen goede redenen zijn om het spul vooral niet te eten als het niet nodig is. Ten eerste wil ik zélf bepalen wat ik binnen krijg en wat niet. Ik wil zélf zien hoe de ingrediënten eruit zien, hoe ik ze bereid (de ene keer zus en de andere keer zo) en hoe en waarmee ik ze op smaak breng. Ten tweede wil ik dingen eten die zijn wat ze heten--met andere woorden, ik voel niets voor "broccolisoep" waarin minder dan één procent broccoli verwerkt blijkt te zijn. Misschien best lekker (ik heb het nooit geproefd), maar ik vertik het gewoon om de zakken te vullen van industriële volksverlakkers. Ten derde heb ik eenvoudig geen zin om een aantal malen méér voor mijn maaltijd te betalen alleen om niet zelf mijn aardappels te hoeven schillen, koken en prakken.

Dan heb ik de belangrijkste reden nog niet genoemd. En die is dat ik absoluut geen zin heb om mijn leven te vullen met het eten van maaltijden die, om Hertzberger letterlijk te citeren, "bijna lekker te noemen zijn". Net zo min als ik zin heb in een leven dat "bijna leuk te noemen is"--daar moet je toch niet aan denken? Nogmaals, als een ander ervoor kiest om prutjes naar binnen te werken die zowaar niet eens geheel oneetbaar zijn, moet die dat vooral doen. Maar ik hoef niet. Ik heb namelijk een paar elementaire vaardigheden geleerd waardoor mijn leven, zonder noemenswaardig tijdverlies, een heel stuk smakelijker is. Tot spijt van wie het benijdt.