De schuldige

Soms schrijf ik--eetschrijver oblige--nog wel eens op andere plekken dan dit blog. Maar zelden kreeg ik op iets zo veel reacties als op de column die ik gisteren op de site Puur Gezond publiceerde onder de titel "Vet slecht". Mijn "tijdlijn" op Twitter slibde dicht, mijn mailbox liep vol en ook onder het verhaal zelf was er veel commentaar. Vrijwel alles was bijval. Je snapt niet waar al die vetfoben eigenlijk zitten.

En toch is ook bijval niet altijd onverdeeld positief. Nogal wat lezers kwamen mij vertellen dat ze het altijd al geweten hadden: niet vet was de boosdoener die ons volk zo zwaarlijvig maakte, nee, het was suiker. Of het waren koolhydraten. Een mijl op zeven, wat mij betreft: van de ene generalisatie naar de andere schiet ook niet op. Het blijft een beetje fundamentalisme. Of populisme, net wat u wilt.

Goed, nog maar even voor de duidelijkheid en in aanvulling op mijn column op Puur Gezond: nee, ik geloof evenmin dat koolhydraten "de" boosdoener zijn, of suiker op zich. Ook suiker komt namelijk al sinds de dageraad van de mens van nature in ons dieet voor.

Wel heb ik het in het stukje gehad over exponentieel toegenomen suikerconsumptie, en over het begrip toegevoegde suikers. Suikers dus die aan een levensmiddel zijn onttrokken om vervolgens "naar smaak" (lees: naar wat de marketeers menen dat onze smaak is of zou moeten zijn, meestal dus naar de smaak van de ergste zoetekauwen onder ons) te worden toegevoegd aan andere, door de voedingsindustrie op basis van marktonderzoek in elkaar geknutselse levensmiddelen. En liefst nog in levensmiddelen waarin je het niet verwacht, zoals soep of mayonaise.

Waartoe dat leidt? Tot onevenwicht. En laat nou juist dat onevenwicht in ons eetpatroon wat mij betreft verdachte nummer één zijn als het gaat om de schuldvraag van onze volksziekte nummer één.