Een nuancering

Ik zeg regelmatig dat er--met uitzondering van besmetting met salmonella of listeria--bijzonder weinig kans is op ziekte door het eten van bedorven vlees. Vlees dat zo bedorven is dat je er ziek van zou kunnen worden, verspreidt zo'n misselijkmakende geur dat niemand met een greintje reukzin het ook maar in zijn hoofd zou halen er de tanden in te zetten. Vlees dagje over de datum? Ruiken! Ruikt goed? Gewoon doen.

Maar vandaag vallen mij de schellen van de ogen, want er bestaan dus daadwerkelijk mensen die andere zaken meer vertrouwen dan hun eigen neus, zelfs als die niet mis te verstane signalen geeft. Dat blijkt tenminste uit de diverse verslagen rond turkeygate van Albert Heijn, dat menigeen met de kerst een grondig bedorven kalkoen in de maag blijkt te hebben gesplitst.

Erg genoeg, zo'n bedorven kalkoen, want je zit mooi te kijken natuurlijk. Maar als zoiets werkelijk de koelkast uit meurt dan weet een normaal mens toch beter dan op de TGT-datum te kijken, te constateren dat-ie goed moet zijn tot een dag na kerst en hem vrolijk te vullen en te braden, met wat extra peper en zout om de stank te verhullen? Onbegrijpelijk. Net zoals al die jolige disgenoten die vrolijk de tanden in het dier zetten. En dat niet in één enkel huisgezin, maar bij vele tientallen kerstkalkoenkopers.

Mijn oma was een wijze vrouw. Zij is helaas al vele jaren niet meer onder ons, maar zij zou het wel geweten hebben: "Zeg, heb jij geen neus gekregen van onzelieveheer?".

Zoiets.