Innerlijke richtingenstrijd

Dit is--ik zeg het u maar even omdat ik dat in de coulissen heel makkelijk kan zien--het 1576e bericht op Eetschrijven. Ja, veel hè? 1575 keer heb ik dus vóór vandaag al geweten waar ik het vandaag eens over zou hebben. Of eigenlijk veel vaker, want elke dag gooi ik ideeën weg.

Best wel zonde, natuurlijk, vooral omdat ik eigenlijk bijna nooit opschrijf waar ik op een dag besluit niet over te bloggen. Nooit nodig gevonden ook, omdat er zich altijd de volgende dag wel wéér iets aandient. En daarna meestal diezelfde dag nóg iets en nóg iets. Zo is schrijven bij mij steevast schrappen.

Zo wist ik vanmorgen heel zeker dat ik het ging hebben over het fenomeen koek en zopie. Dat ik me zou afvragen waarom het aanbod daarvan toch voor 99% bestaat uit erwtensoep van Unox met dito worst, alsook opgewarmde Chocomel uit een pak, sporadisch met een dot spuitbusroom erop. Voor dat opwarmen betalen we vervolgens astronomische bedragen.

Ik dacht zo bij mezelf dat ik er een lief ding voor over zou hebben als ik mij moegeschaatst te goed zou kunnen doen aan écht lekkere soep met écht lekkere worst en chocolademelk die door de zorgzame koekenzopist vervaardigd zou zijn uit échte cacao met échte volle melk en met de hand geklopte slagroom. Of iets anders lekkers natuurlijk. Ik zou daar véél voor over hebben, dat weet ik sinds afgelopen maandag maar al te goed.

Zo'n stukje zou ik dan afsluiten met de verzuchting dat zo'n stalletje economisch niet levensvatbaar zou zijn. Dat de modale schaatser het allemaal te duur zou vinden en bovendien raar zou vinden smaken. Dat vrijwel elke ijspretmaker alleen maar op zoek is naar calorieën en graden celsius met een hoeveelheid zout cq. suiker. Dat dat zo jammer is. En daarna komen er weer reacties over hoe elitair dat weer is van mij.

Ah, dacht ik toen: reacties. Eric reageerde hier gisteren. Of dit nou objectieve journalistiek moest voorstellen, wilde hij weten. U zult het van mij aan moeten nemen, want hij heeft inmiddels zijn commentaar verwijderd. Nee, Eric, dat moest het niet. De laatste keer dat ik keek stond er bovenaan elk stukje hier dat het gaat om een vrijblijvend gedachtenspinsel van een culinair journalist. Met andere woorden, ik schrijf hier waar ik zin in heb, en daarna mag jij desgewenst komen zeggen dat je het allemaal gezwets vindt. Dat deed ik al toen er elke dag nog geen dozijn mensen kwamen kijken, dus ik zie niet in waarom ik dat anders zou doen nu het er minstens honderdmaal zo veel zijn.

Soms gaat dat anders. Bijvoorbeeld met Teunie. Leuk blog heeft ze, en dat boek is ook erg de moeite waard. Een paar dagen geleden werd Teunie door iemand gebeld dat het een schande was dat ze zoveel tijd met bloggen verdeed. Ze stopte om erover na te denken of daar iets in zat. Vervolgens zette haar man Willem de commentaarfunctie uit omdat ze zichzelf niet kon horen denken. Dat leidde ertoe dat Teunie nu via Twitter het onderwerp van een "bevrijdingsactie" is. Ja, zullen die mensen denken: als Teunie doet wat anderen zeggen, zullen wij maar eens wat zeggen. Geen idee of Teunie in dat alles nog iets van vrije wil heeft.

Voor het bezoek aan Teunies blog is het niet slecht, zo blijkt. De cijfers zijn ruimschoots verdubbeld sinds er niets meer te zien is. Hanneke Groenteman deed ooit ook eens zoiets. Ik probeerde dat toen te reproduceren, maar dat werd niks. Misschien lukt het kunstje alleen maar bij vrouwen.

En toen wees Gerard mij via Twitter nog op een bericht. Opmerkelijk genoeg: je moet bij het ontbijt lekker veel zoet en lekker veel proteïnen eten, want dan kun je daar de rest van de dag beter afblijven. En het zoet en de proteïnen die je 's morgens eet, daar doet het lichaam iets anders mee dan de rest van de dag.

Tja, er ligt een wetenschappelijke studie volgens alle regelen der kunst aan ten grondslag, maar die zal in het persbericht wel weer flink zijn "vereenvoudigd". Het zou niet voor het eerst zijn dat er in de publiekspers dingen worden gemeld waar de auteurs van het besproken onderzoek flink van opkijken. Dus moet ik nu die studie weer lezen om u te vertellen hoe het in werkelijkheid zit. Want dat het allemaal zo simpel niet is, weet ik eigenlijk wel bijna zeker.

Enfin, u ziet waarom ik er elke dag één onderwerp uitpik. Omdat ik anders een hele strekkende meter vul zonder ook maar iets te zeggen. 't Is eigenlijk nog een wonder dat u, enkele eetlezer temidden van honderden, nog tot hier hebt doorgelezen. Applaus voor uzelf. Morgen weer "gewoon".