Nostalgie uit Wenen

Wat is nou eigenlijk comfort food? Ja, dat is eten waarvan je warm wordt op plaatsen die ander eten niet kan bereiken. Maar wat maakt voedsel nu precies tot comfort food? Daar is best een lange rij criteria voor. Wat mij betreft is nostalgie een belangrijke component. Af en toe even terug naar eenvoudiger tijden: wat is er heerlijker?

En zo besloot ik gisteren Wiener schnitzel op het menu te zetten. Dat is een gerecht dat helaas in de meeste Nederlandse keurslagerijen en supers is verworden tot een trieste travestie van het glorieuze gerecht dat de trots van Oostenrijks hoofdstad vormt. Meestal gaat het om een varkenslapje bedenkt met industrieel paneermeel. Tja, daar zit weinig troost in.

Een echte Wiener schnitzel is van kalfsvlees. Dat kalfsvlees wordt platgeslagen (bijvoorbeeld onder huishoudfolie met een steelpan) tot het een centimeter dik en minstens zo groot als een mannenhand is. Daarna bestrooi je het met zout en haal je het door bloem, door losgeklopt ei, nogmaals door bloem, nogmaals door losgeklopt ei en vervolgens door (in de keukenmachine) zelfgemalen broodkruim. Daarna hoort het vlogens de Weense traditie te worden gebakken in een centimeter plantaardige olie, of liever nog reuzel, maar persoonlijk vind ik het gebruik van boter vergeeflijk. Margarine daarentegen... maar dat weet u wel van mij. Vergeet vooral het schijfje citroen niet bij het opdienen.

Goede metgezellen van Wiener schnitzel zijn lekker dikke handgesneden frieten en koolsalade. Die laatste maak ik van spitskool met wat garam masala--beslist niet Weens, maar wel lekker.

Voilà: nostalgie uit Wenen. En wenen uit nostalgie, weet ik sinds gisterenavond weer.