Uitersten

Ik vraag me af wat Anna Dekker uit Alkmaar hiervan gevonden zou hebben. De oogjes zijn niet zichtbaar, maar ze zitten er wel degelijk aan, aan deze sprinkhaan waarmee de kroket was gevuld die ik gisteren als voorgerecht kreeg.

Is dat nou dus vreselijk zielig, of juist vreselijk goed? Ik denk het laatste. Insecten zijn een uitstekende bron van eiwitten. Vies zijn ze niet (hoewel men van sprinkhanen beter de vleugeltjes en liefst ook de kop kan verwijderen vóór het bereiden) en met de juiste kruiding kunnen ze zelfs heel lekker zijn. Trouwens, in de bitterbal die naast de kroket ligt, zat garnaal en hoewel over smaak niet te twisten valt, zijn die qua uiterlijk niet minder weerzinwekkend dan sprinkhanen. Kreeften, toch zo ongeveer het lekkerste dat ik ken aan dierlijk eiwit, zijn bij leven zelfs weergaloze griezels. Dat is dus geen criterium.


Aan de andere kant van het spectum had C1000 dezer dagen voorafgaand aan 14 februari een leuk idee: liefdesburgers. Dat zijn stukjes kilogeknald beest die door vaardige kunstkoppen tot een smaakvolle hartvorm zijn verwerkt en vervolgens gepaneerd.

Kijk, daar zitten dus geen oogjes, bekje of vleugeltjes aan, dus volgens Anna's criteria zou dit dik in orde moeten zijn. Een krant met zo'n advertentie erin kun je rustig aan je kinderen laten zien.

Ik vrees dat ik daar iets anders over denk: iedere liefhebbende partner die meent zijn hartedief morgen tot tranen toe te kunnen ontroeren door zo'n gedrocht op het bord te leggen, verdient wat mij betreft niet beter dan stante pede het huis uit gezet te worden met zijn gepaneerde romantiek (per vier verpakt, ook dat nog) achter zich aan gegooid.

Maar ja, daarover zie je dan weer geen ingezonden brieven in de krant. We hebben nog een lange weg te gaan.