Van onze verslaggeefster

Jullie verwachten nu zeker een stukje ongezouten mening, geschreven door een man die zichzelf eetschrijver noemt en margaritaijs maakt. Wees gerust, de ongezouten mening krijg je. Maar vandaag gooien we het roer van het eetschrijverschip even helemaal om.

Ik, Femke, een vijftienjarige scholiere, zal proberen het niveau een beetje in stand te houden tijdens het schrijven over mijn bezoekje aan Marqt, Den Haag.
Marqt Den Haag opende donderdag zestien februari haar deuren. Gewapend met mijn iPhone voor foto’s, een portie interesse en een vleugje kritiek ging ik naar de openingsborrel.

De winkel staat voor ‘echt eten’. Volgens Marqt is dat: oorspronkelijk, met respect gemaakt, echt vers, met bezieling gemaakt en echt lekker.
Toen ik op safari ging in het Marqt oerwoud, met mijn camera in de aanslag, besloot ik eerst mijn mede-jagers te observeren. Voor mijn gevoel stonden de roofdieren weinig stil bij termen als ‘oorspronkelijk’ en ‘met respect gemaakt’. Het ging hen vooral om de smaak van de prooi – wat natuurlijk niet onterecht is.
Van het vlees, de vis en de drank heb ik niets geproefd; vegetariër en minderjarig. Maar de dingen die ik wél heb geproefd, ik zou ze graag in het echt met jullie hebben gedeeld, eerlijk waar.

Het brood was heerlijk: een knapperige korst, een vaste textuur en precies goed qua smaak. Er werd mij een blokje oude kaas toegereikt, wat smolt op mijn tong. De vis zag er perfect uit. En ik weet hoe perfecte vis eruit ziet, want ik woon in Zeeland. De rode bietjes salade was ook geslaagd. Jammer dat de medewerkster mij ervan verzekerde dat ik geen bulgur (spreek uit: boelgoer) aan het eten was, waar ik net een complimentje over gaf aan haar. Het was natuurlijk bulgur (spreek uit: bulgur). Sorry, mijn fout.

Nu willen jullie natuurlijk ook weten hoe het staat met de prijzen in het grote oerwoud. Het vlees kun je er gerust laten liggen: daar betaal je (te?) veel voor. Daarentegen is de groente en de kaas erg betaalbaar. Het brood is duurder dan in de supermarkt, maar is dat zeker meer dan waard.

Dan hebben we ook nog de categorie ‘hippe producten’. Producten waarover ik twijfel of ik nou voor de voeding zelf betaal, of voor de prachtige verpakking. Leuk om een keertje te kopen, maar zelf laat ik het daarbij.

Het eindoordeel? Een leuke winkel om een keertje naar binnen te gaan, maar--voor mij--te fancy om er elke week boodschappen te gaan doen.
Heb er trouwens die avond, heel Nederlands, een maaltijd bij elkaar geproefd, waar ik ze nog voor moet bedanken. Dit is inderdaad een excuus om er nog eens langs te gaan.

Dit is de allereerste gastbijdrage in de bijna zesjarige geschiedenis van dit blog. Ze is geschreven door Femke, een 15-jarige vwo-scholiere die twittert onder de naam de groene student en een blog bijhoudt onder de naam Ontbijtmeid. Ik ben van plan in de toekomst vaker gastbijdragen te laten verschijnen.