Rehabilitatie voor de appel

Wat is er eigenlijk mis met de appel? Niets natuurlijk. Appels zijn lekker en gezond, ook al veroorzaken ze meer tandbederf dan een stukje verzadigd volvette kaas. Nee, het leven is niet makkelijk. Want de enige tekortkoming die de appel verder heeft, is dat hij niet hip en niet sexy is. Hij is te gewoon. En dus kun je er, zoals elke grootgrutter en voedingsindustrieel weet, niet veel geld voor vragen.

Dat zit heel anders met frambozen, zwarte bessen en--superchic!--acaïbessen. Die mag je reuze duur maken. De ellende is dat deze vruchtjes ook behoorlijk duur ZIJN, heel wat duurder dan een appel. Daarvoor is een creatieve oplossing gevonden die vrij kamerbreed wordt toegepast: je druppelt wat sap van framboos, zwarte bes of acaïbes bij een basis van appelsap en drukt er in het groot de dure vruchtjes op af. Presto! En niemand die er iets van proeft. Dat zijn pas goudappeltjes!

Maar het mag niet meer. Van de Europese Unie moeten etiketten op vruchtensappen in het vervolg eenduidig zijn. Het enige fruit dat nog prominent op het etiket mag voorkomen is het fruit dat het hoofdbestanddeel van het sapje is.

Er mag nog meer niet meer, bijvoorbeeld vermelden dat er geen suiker is toegevoegd. Dat er geen scheppen bij gaan is namelijk geen pluspunt van het product, maar een intrinsieke eigenschap van vruchtensap, omdat het anders geen vruchtensap mag heten.

Duidelijkheid dus, en dat is mooi. Weliswaar pas over 18 maanden, maar je kunt niet alles hebben. Benieuwd hoeveel appelsap we tegen die tijd drinken.