Vandaag, waarde eetlezer, was ik uitgenodigd voor de lunch. Dat soort momenten zijn een welkome onderbreking van mijn monotone eetschrijvende leven. Een belangrijke ook, want anders zou ik op den duur mijn referentiekader verliezen.U ziet hier achtereenvolgens de crostini (al cavolo nero, rossi alla Chiantigiana, neri all'Aretina), de cacciucco alla Livornese met assaggio di Gnudi, de agnello primaverile in porchetta met sedano alla Pratese en fagioli nel fiasco, de zuccotto en de spongata di Pontremoli. Er waren nog een paar meer dingen, maar ik wil uw afgunst niet tot nóg grotere hoogten opstuwen en u u hebt nu in elk geval een aardige indruk van wat ik in Roberto's, het Italiaanse restaurant van het Amsterdam Hilton te eten kreeg.
De kenners onder u hebben het gezien: al deze specialiteiten komen uit de Toscaanse keuken. De receptuur schijnt ook allemaal in het boek De Zilveren Lepel - Toscane te staan. Dat is allemaal minder toevallig dan het lijkt, want dit boek werd daar vanmiddag gepresenteerd.
Wat ik maar wil zeggen: ik duik zo snel mogelijk met mijn neus in dit verleidelijk ogende boekwerk en u leest hier begin volgende week een recensie. Maar nu eerst even verder uitbuiken, want als die Italianen lunchen, nou, dan hebben ze ook gegeten.
Overigens weet ik dus nooit of het all'italiana of all'italiano is. Ik zal het dus wel weer fout gedaan hebben, want dat dicteert de heer Murphy.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar