Aspergegeschil

Gisteren deed ik het nog: van de schillen en voetjes van mijn eergisteren genoten asperges een bouillon trekken en die gebruiken als basis voor een heerlijke licht gebonden aspergesoep. Wel zorgen dat de voetjes goed geschild zijn, dan kunnen die in stukjes in de soep.

Maar dat is helemaal fout, vertelde mij Claudia van e-magazine Smultuin. Aspergeschillen zijn namelijk bitter, en dat is helemaal niet lekker. Veel beter kun je volgens haar met een sapcentrifuge hele asperges tot sap verwerken en dat als basis voor de soep gebruiken. Ik stel me overigens voor dat je, als je dan toch duur gaat doen, dan in elk geval de kopjes er even afsnijdt en die in hun geheel in de soep doet.

Ik moet eerlijk zeggen: ik ben er a priori niet vóór om het zo te doen. Ten eerste vind ik bitter helemaal niet onaangenaam, integendeel, ik vind dat bittertje--de duivel hale degenen die dat ten gerieve van jengelend grut uit spruitjes en witloof hebben weggeteeld--wel lekker in de smaak van asperges. En ten tweede heb ik op deze manier twee keer plezier van de kostelijke groente. Dat is in mijn geval overigens niet zozeer uit overwegingen van Hollandse zuinigheid als wel van eigentijdse duurzaamheid: gebruik zo veel mogelijk, gooi zo min mogelijk weg.

Maar het schijnt echt een verschil van dag en nacht te zijn. Nu heb ik hier toevallig op dit moment een sapcentrifuge staan (een geleende--sorry, Paul, je krijgt hem nu écht binnenkort terug en dat boekje ook), dus alleen al uit overwegingen van professionele nieuwsgierigheid zou ik het eens moeten proberen. Als ik het tenminste over mijn hart kan verkrijgen, die prachtige stengels zo maar tot pulp en sap te laten vergaan.

Maar goed, voor lekkere soep en voor de wetenschap moet je iets over hebben. U hoort van mij!