Het is ook niet de eerste keer dit jaar dat ik op deze wijze in beschaamde ootmoed het virtuele hoofd voor u moet buigen. Sterker, ik heb op het moment dat ik deze woorden schrijf het gevoel dat u ook dit onderhand wel weet.
Ik begon dit blog in 2006 met de bedoeling de buitenwereld te laten zien wat een goede stukjes ik kan schrijven en hoe geweldig gedisciplineerd ik wel ben. Wat dat betreft was Eetschrijven vanaf dag één voorbestemd om zijn eigen ondergang te bewerkstelligen: ik keek uit naar de dag dat ik me de luxe niet meer zou kunnen permitteren.
Die dag lijkt dichtbij gekomen: de orderportefeuille, waar nog maar betrekkelijk kort geleden een fors gat in werd geslagen, is flink gevuld--althans op dit moment; het is nog afwachten hoe blijvend die situatie is dus blijf vooral stukjes bij mij bestellen--en dan is er ook nog mijn ijs, dat precies 346 dagen geleden aan zo'n totaal onverwachte triomftocht begonnen is. Goed, ik beperk de productie tot 50 liter per week. Maar die 50 liter moet ik wél produceren in de tijd dat ik geen betaalde kopij produceer.
Kortom, dit is een perfect moment om aan te kondigen dat Eetschrijven ermee kapt, om geen andere reden dan dat zijn eetschrijver het te druk heeft met de kost verdienen. Want tja, ik kan ook niet leven van de wind en de bank vindt zichzelf niet te bemiddeld om elke maand van mij een hypotheekaflossing te verlangen. Ik moet, kortom, voorrang geven aan dat wat geld in het laatje brengt. Dat is dit blog helaas niet. En geef toe: u zou allemaal blij zijn dat het mij zo goed gaat.
Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.
Om te beginnen ligt hier nog een forse stapel boeken die ik moet bespreken, en ook een prachtige foodfilm waarvan ik nota bene een voorpremière had gekregen en waar ik wel verrekte mee mag opschieten omdat-ie overmorgen in de bioscoop te zien is.
Maar vooral ben ik ervan overtuigd dat de Appies, Dirken en Unilevers van deze wereld nog lang niet het punt hebben bereikt waarop ze gaan ophouden uw en mijn landgenoten op even schandalige als kolderieke wijze allerlei onzin op de mouw te spelden. Al deze instanties wil ik beslist geen fijne dag bezorgen door ze te laten weten dat ik ophoud met door hun kolder heen te prikken.
Ik stop er dus niet mee. Maar wel ga ik de onuitgesproken verplichting om hier elke werkdag een stukje neer te zetten bij deze definitief loslaten. Ik schrijf als er iets te melden is én als ik er tijd voor heb. En dat zal in de komende tijd nog maar zelden elke werkdag zijn.
Geloof me, dat kost me moeite. Dit blog is een kindje waar ik in dik zes jaar erg veel van ben gaan houden en dat me erg veel moois gebracht heeft. Wie weet slaag ik er in de toekomst nog eens in het weer een concurrerende positie in mijn werkzame leven te gunnen, bijvoorbeeld--ik zeg maar eens iets geks--door een vorm van crowdfunding.
Zelfs een spitsvondig tekstje om deze bijdrage mee af te sluiten wil momenteel niet bij me opkomen. Maar dat komt wel weer als de druk straks van de ketel is. Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar