Het voordeel van Dirk

Hè, lekker, vertelt Dirk in mijn dagblad. Er komt wéér zo'n lang weekend aan, dus heeft hij voor de mensen allemaal lekkernijen geselecteerd. En voor prijzen die u alleen bij Dirk vindt.

Nou, dat zijn me inderdaad wel prijzen. Neem nou die bakken duo roomijs van het merk Pâtissier. Dat is Frans voor banketbakker, dat u zich even realiseert welk kaliber ijs u hier wordt voorgeschoteld. En voor dit ijs met zijn ronkende banketbakkende naam, bestaande uit twee heerlijke soorten ambachtelijk roomijs, gecombineerd in één bak met saus, bedekt met stukjes noot, fruit of chocolade, betaalt u nu slechts 1,50 per 875 ml. Omdat het feest is. Fijn hè?

Nu maak ik zelf ijs, ambachtelijk ijs zelfs, wat in mijn geval--de term geniet geen wettelijke bescherming dus rechten zijn er niet aan te ontlenen--betekent dat het gaat om volgens traditionele methoden handgemaakt ijs met uitsluitend natuurlijke ingrediënten. Voor dat ijs moet je ingrediënten inkopen, je moet het mengen, vriezen, verpakken, opslaan, vervoeren en tot slot verkopen. En dan is de BTW van 8,5 cent nog niet eens afgedragen.

Ik heb er eens even mijn eigen inkoopfacturen bij gepakt. Voor een liter gepasteuriseerde volle melk betaal ik bij de groothandel € 1,06, voor een liter gepasteuriseerde volle room (we hebben hier tenslotte roomijs bij de kop) betaal ik € 3,76. Dan praat ik nog niet over ingrediënten als chocolade, noten en fruit die ik niet koop, maar waarvan ik weet dat ze ook niet niks kosten. Goed, dit ijs bestaat ongetwijfeld, in tegenstelling tot het mijne, voor bijna de helft uit lucht. Maar dan nog: hoe krijg je 't voor elkaar?

Laten we eens aannemen dat de ambachtsman, omdat het crisis is, héél goedkoop werkt en zijn kunstje voor slechts 20 euro per uur wil doen. Daar kun je als ambachtsman nauwelijks van bestaan, maar vooruit. Dan is, als hij 4,5 minuut bezig is om 0,875 liter ijs te maken, het geld op. Helemaal op. Je hebt nog geen ingrediënten en je hebt nog niets verpakt, gevroren, opgeslagen, vervoerd of verkocht.

Ach, eetlezer, ik kan er lang of kort over praten en natuurlijk weet ik wat de margemix is die de super in staat stelt het verlies op één product te financieren met het verlies de winst (dank PaulO) op een ander. 't Zal allemaal best. Maar hoe kan een consument die even nadenkt nu in 's hemelsnaam zichzelf wijsmaken dat je voor 1,50 per 7/8 liter ijs kunt kopen dat van zelfs maar een béétje eerlijk spul is gemaakt?

Als we ergens een tweedehands auto zien staan voor 150 euro, zeggen we allemaal meteen dat dat nóóit wat kan zijn. Waarom denken zovele mensen dat van ijs eigenlijk wél? En, andere vraag, waarom mág dit eigenlijk van de wetgever?