Mijn naam is kaas

U hebt gelijk, eetlezers. Niet meer elke dag is één ding, u twee weken droog laten staan weer een heel ander. Ik schaam mij passend en kan alleen extreme drukte en verre reizen--naar de Canadese westkust namelijk, waar ik momenteel vertoef--als verontschuldiging aanvoeren.

Gelukkig geven die verre reizen ook weer stof tot bloggen. Zo vond ik gisteren bij de lokale Quality Foods dit bakje kaas. "Parmesan" staat er in niet te missen letters op. En daaronder, aanzienlijk kleiner: "Parmesan - shaved. Canadian".

Canadese kaas die je kennelijk van de lokale wetgever zó maar "Parmesan" mag noemen, dat is interessant. Bij ons zou je er, volkomen terecht natuurlijk, niet mee wegkomen. Uiteraard heb ik het bakje wel meegenomen, want een eetschrijver is geen opoffering te veel. En raad eens? Het spul smaakt in de verste verte niet naar parmezaan. Om te beginnen heeft het geen spoor van umami. Eigenlijk smaakt het zelfs nauwelijks naar kaas, wat het overigens gemeen heeft met zo ongeveer alle kaas die op dit continent gemaakt wordt.

Gelukkig heb ik ook een stukje échte Reggiano meegenomen. Dat kostte $ 4,39 per 100 gram, tegen $ 2,99 voor het Canadese ersatzproduct. Voor dat prijsverschil snap ik absoluut niet dat er van het tweede zelfs maar één bakje wordt verkocht. 't Is dat ik zo'n hekel heb aan eten weggooien, maar anders...