Aangetoond

Soms worden er ontdekkingen aangekondigd waar je broek echt van afzakt. Dat is niet altijd omdat ze zo briljant zijn. Zo staat dezer dagen in het gezaghebbende medische tijdschrift Australian Family Physician te lezen dat het echt werkt: wie bij elke maaltijd kleinere porties eet, valt daadwerkelijk af. Mocht uw reactie hierop zijn dat dit toch waarachtig geen wereldschokkend nieuws is, dan bent u niet de enige.

Goed, het is dus nu daadwerkelijk onderzocht, aangetoond en gekwantificeerd en dat is ongetwijfeld winst tegenover de intuïtieve waarheid die nog steeds onbewezen was, net wat u zegt. Maar aan de andere kant: overgewicht is al decennia lang volksziekte nummer één, en minder eten is zonder enige twijfel de meest voor de hand liggende remedie tegen deze volksziekte. Je zou toch denken dat onderzoekers dit gegeven al lang geleden bij de kop zouden hebben gepakt. Maar nee: anno 2010 is het kennelijk nieuws dat het verkleinen van de porties inderdaad helpt om overgewicht terug te dringen. Het spijt me, maar ik heb in dat soort gevallen toch ernstig moeite de wetenschap serieus te nemen.

Een op zichzelf staand geval is dit evenmin. Nog maar een maand of wat geleden werd er al eens met het nodige aplomb aangekondigd dat mensen die als kind niet zijn gedwongen altijd hun bord leeg te eten, beter leren luisteren naar de verzadigingssignalen van hun lichaam en daardoor minder neiging hebben tot overgewicht. Ook zoiets dat vooruitstrevende moeders al in de jaren zestig in de praktijk brachten, en om precies de genoemde reden. Mij dunkt dat vijftig jaar toch aan de zeer ruime kant is om eindelijk eens met wetenschappelijk onderzoek te bevestigen (dan wel te ontkrachten) dat deze intuïtieve waarheid inderdaad klopt.

Eerlijk gezegd werpt één en ander bij mij de vraag op of de wetenschap nou eigenlijk wel zo serieus met deze problematiek bezig is. Wanneer je op deze manier het wiel tweemaal ziet worden uitgevonden terwijl links en rechts het snelverkeer voorbij raast, vrees je het ergste. Dan is het om den donder nog niet zo raar dat we de wetenschappelijke visies op wat nu precies gezonde voeding is om de haverklap zien bijstellen. In dit tempo gaan we daar nog wel een eeuw of wat mee door, vrees ik.

Het is een schrale troost dat opzienbarende ontwikkelingen als bovenstaande geen monopolie zijn van de medische wereld en de voedingsleer. Elders blijken bijvoorbeeld aankomende academici zich in alle ernst af te vragen waar dat symbool van die gloeilamp nu toch wel naar zou kunnen verwijzen. Ik bedoel maar.