Leve de Duitsers!

Ik geef toe, eetlezer: ik heb het makkelijk. Mijn geliefde G. verjaart rond deze tijd en zij is verzot op cantharellen. Ik verwen haar daar dan ook graag mee rond deze feestelijke gelegenheid--omdat ik dus nooit vergeet dat eind juli de vreugdevolle tijd aanbreekt van dit lekkers.

Maar toch ben ik een beetje bedroefd. Want toen ik mij gisteren bij mijn favoriete lokale groentenjuwelier vervoegde, bleek hij geen cantharellen voor mij te hebben. O ja, het is er de tijd voor, zeker meneer, maar de mensen, ziet u, die wéten dat niet. En dus blijf ik ermee zitten als ik ze in huis haal.

Nee, dat was ik met de goede man eens: dat willen we niet. Maar jammer is het wel, dat ik dit culinair gezien zo feestelijke moment twee dagen moet uitstellen zodat er speciaal voor mij een pondje van deze heerlijkheidjes kan worden aangevoerd--waarna de negotie weer een jammerlijk cantharelloze aanblik zal bieden. Nee, ik zal niet zeggen dat het uw schuld is, want ik vermoed dat u wel beter weet. Maar ik zie wel dat er op het punt van de cantharel nog véél ontwikkelingswerk te doen is.

De Duitsers--wij kijken etensgewijs vaak op hen neer en dat is wat mij betreft meestal geheel ten onrechte--weten het wel. Zij kijken reikhalzend uit naar het moment dat er weer frische Pfifferlinge zijn en geen enkel restaurant haalt het daar in zijn hoofd een speciaal Pfifferlingemenü achterwege te laten. Hele restaurantzalen zitten zich daar simultaan aan het lekkers te goed te doen en wie het niet heeft, trekt amper volk. En hier weten wij in overgrote meerderheid van niets.

Ja, natuurlijk weet u beter. Maar u bent dan ook een originele eetlezer. Desondanks wil ik u vragen mij een genoegen te doen. Wilt u al uw kennissen vertellen dat er nú, vanaf eind juli dus, verse cantharellen zijn? En wilt u hen op het hart drukken bij hun leverancier vooral naar dit culinaire geluk te vragen, zodat deze laatste weet dat hij ruimhartig kan inkopen? Bij voorbaat mijn hartelijke dank!