Frambozigheid

Vanmorgen denderde er even een aardbevinkje in miniatuur door de culiwereld. Raspberry Maxx, teler van misschien wel de lekkerste frambozen van Nederland, liet in twee berichtjes via Twitter weten het voor nog een seizoen somber in te zien. Begrijpelijk. Als er elk jaar opnieuw geld bij moet, trek je het uiteindelijk niet meer.

U weet misschien niet eens hoe de frambozen van Raspberry Maxx smaken en dat kan ik u dan niet eens helemaal kwalijk nemen. Je struikelt er namelijk niet bepaald over. Het supertrio dat in Nederland 83% van de markt vertegenwoordigt (AH, C1000 en de "club van Dirk") heeft ze alvast niet in de schappen liggen. Niet genoeg aanvoer en vooral: te duur. Want bij deze supers is men ervan overtuigd dat niet één van hun klanten, ook u niet, graag wat meer wil betalen voor wat smakelijker spullen. U bent in hun beleving allemaal koopjesjagers die voor een paar duiten verschil desnoods genoegen nemen met geperst karton.

Nee, ú bent zo niet. Natuurlijk niet. Anders las u dit niet eens.

Maar nou heb ik eigenlijk een vraag aan u. Hoe vaak eet ú eigenlijk frambozen? En als u ze eet, waar hebt u ze dan vandaan? En vindt u ze dan lekker, of overwegend lekker, of heel soms lekker, of eigenlijk nooit écht spectaculair lekker? En, zo het antwoord in de laatste paar categorieën valt, wat voor conclusie verbindt u daar dan aan?

Ik weet het: dat zijn vier vragen en eigenlijk ben ik daarmee nog niet eens klaar. Maar ik ben er vandaag oprecht nieuwsgierig naar. Omdat ik me vertwijfeld afvraag hoe we kunnen voorkomen dat er een stukje subliem culinair erfgoed zó maar verdwijnt. En de norm voor wat nog lekker mag heten eigenlijk gewoon, achter u en mij om, naar beneden wordt bijgesteld.

Weet u het?