Undergroundboerenbuit

Gisteren was ik dus even "boer". Ik had zowaar een standje ingericht op de tweede Undergroundboerenmarkt, die omhuld met veel mysterie--zoveel zelfs dat ik, hoewel ik het adres toegespeeld had gekregen, nog bijna verdwaalde--in Amsterdam werd gehouden. Voor mijn bijdrage had ik twee volle dagen in de keuken gestaan, maar het was de moeite waard. Niet zozeer vanwege de omzet, want voor het geld hoef je het echt niet te doen. Veel leuker was de ruilhandel. Ik schuimde met mijn frambozenmeringues en Louisiana Style knoflookmayonaise de kraampjes af en bemachtigde zo allerlei verrukkelijks. Mijn geliefde G., die beter kan fotograferen dan ik, maakte deze impressie. Jaloersmakend, nietwaar? Daarmee wil ik maar even zeggen dat de afwezigen gisteren groot ongelijk hadden.

Maar wel even dit: zo'n markt als gisteren in Amsterdam op bescheiden schaal werd neergezet, was nog niet eens zo heel lang geleden een doodnormaal fenomeen. Jij had aardappelen, je buurman had melk. Dat ruilde je met elkaar en buren die niets te ruilen hadden, kochten rechtstreeks aan de boerderij of op een lokale boerenmarkt. Daar kwam geen grootindustrieel en geen supermarkt tussen. Mensen uit die tijd wisten donders goed zelf kwaliteit te herkennen en zouden een artikel dat hermetisch verpakt was hebben gewantrouwd als de pest. Stel je voor: iets kopen dat je niet kon zien en ruiken. Dat deed alleen gekke Henkie.

Maar ergens moet een wissel verkeerd hebben gestaan, want op de één of andere manier is het nu omgekeerd. De gekke Henkies zijn de norm geworden: zij vertrouwen blindelings een club grootindustriëlen die al hun voedsel voor hen heeft geüniformiseerd en uitermate hygiënisch verpakt. Ze maken er de dienst mee uit, want ze hebben een machtsmiddel van formaat: het fiat van de Voedsel- en Warenautoriteit. Dat enkele feit--je zult er niet ziek van worden, maar of het ook iets positiefs voor je lijf doet en of het ook nog een beetje smaakt is van geheel ondergeschikt belang--vinden we met ons allen zó belangrijk dat het zelfs inmiddels spijkerhard verboden is om artikelen te verkopen die niet onder toezicht van deze instantie staan. En dat is dan weer de reden dat zo'n undergroundboerenmarkt, waar spulletjes te koop zijn die over de gehele linie van een veel betere intrinsieke kwaliteit zijn dan het aanbod in uw buurtsuper waar aan alle kanten op ingrediënten is beknibbeld, behoedzaam onder de radar moet vliegen. Godgeklaagd is het.

Ik ben hier des te bozer om omdat ik helemaal geen zin heb om boos te zijn. Ik heb namelijk gisteren een fantastische middag gehad en kan niet wachten op de volgende editie. Intussen smul ik van al die heerlijkheden die zonder veiligheidsgarantie--let wel: de eerste koper met buikpijn heeft zich in twee edities nog niet gemeld--maar mét heel veel liefde en respect zijn vervaardigd. En wil ik, tot slot van dit stukje, even een speciale eervolle vermelding geven voor een kwartet verbijsterende truffels waarvoor ik alleen al naar Amsterdam zou zijn getreind, gisteren. Zie en begrijp!