Tijd om het over aardbeien te hebben

In Nederland waren tot voor kort grofweg twee groepen mensen: zij die Jan Robben in Oirschot kenden en zij die hun aardbeien in de supermarkt kochten. Het was dan ook voor de liefhebbers van smaakaardbeien flink schrikken toen Jan een paar weken geleden bekendmaakte te stoppen met de aardbeienteelt.

Maar ik wist één ding goed genoeg: Jan is een aardbeienman in hart en nieren en hij zou heus dat fruit waarover hij zoveel know-how had opgebouwd niet zó maar de rug toekeren. Het kon niet anders of hij zou weer iets met aardbeien gaan doen.

Inmiddels is zijn eerste project aangekondigd, en daar ben ik blij om want nu hoef ik er mijn enthousiaste mond niet meer over te houden. Een fijn project is het, want de fantastische aardbeien van Jan Robben raken hun enige nadeel kwijt, namelijk dat ze altijd zo ver weg zijn. Ze komen nu dichter bij dan de dichtstbijzijnde supermarkt. En dat is mooi, mede omdat het zo prachtig kadert in de duurzaamheidstrend van lokaal voedsel.

Maar het grootste voordeel is dat niemand nu nog een excuus heeft om in de supermarkt dat treurfruit te kopen dat er van april tot begin januari uiterlijk ligt te lijken op aardbeien maar weinig tot niets van die heerlijke smaak meebrengt. Want nu Mohammed onvoldoende naar de berg bleek te komen, blijkt de berg zowaar in staat richting Mohammed te bewegen. En Mohammed, dat zijn--vermoedelijk tot spijt van de heer Wilders--in dit geval u en ik.

Hoe dan? Dat kan ik niet beter uitleggen dan Jan, die hier--geïllustreerd door enige voor mij licht confronterende fotografie--vertelt hoe wij komende zomer allemaal smaakmakers gaan worden, en in juni onze verrukkelijk geurende en smakende diploma's van de Aardbeienacademie in ontvangst gaan nemen.