Omgekocht!

Een goede eetschrijver is onkreukbaar. Ik kon gelukkig op de avond van 24 december trots zeggen dat ik ook dit jaar weer niet één douceurtje had aangenomen. Ik had er overigens ook niet één aangeboden gekregen, maar dat mag de pret niet drukken. Mensen denken vaak dat wij ons altijd laten fêteren. Mooi niet dus.

Hoe dan ook was mijn reputatie intact en zo hoort dat ook, want dat is een kapitaal dat je niet te grabbel mag gooien. Des te erger is het dat één moment van onachtzaamheid me op 1e Kersdag de das omdeed.

Op die avond waren wij buitenshuis gaan eten in een voortreffelijk restaurant waarvan ik de naam, om reden die u aanstonds duidelijk zullen worden, nu maar even niet zal noemen. De avond tevoren had ik onder meer risotto opgediend, waarbij ik ontdekte dat ik niet één ui of sjalot meer in huis had--dat is typisch zo'n ingrediënt waarvan er altijd méér dan genoeg is. Tot het ineens op is. Hoe dan ook had ik daarmee een hard hoofd in mijn truffeljus, die deel uit zou maken van mijn zelfgekookte diner de dag daarna.

In het restaurant kreeg ik een briljante inval. Tegen de ober zei ik: "Ik weet niet wat het raarste is dat een gast u ooit gevraagd heeft, maar ik ga een gooi doen". Vervolgens vroeg ik hem of de keuken misschien twee sjalotten kon missen. Dat kon. Witte en zwarte brigade vonden het zelfs erg grappig en ik eigenlijk ook wel.

Pas thuisgekomen realiseerde ik me wat ik had gedaan. Maar de truffeljus was wél lekker. Dat dan weer wel, gelukkig.