Geit

Wij zijn in Nederland echt ontzettend dol op geitenkaas. Vooral bij vegetariërs is het heel populair. Maar voor geitenkaas is geitenmelk nodig, en geitenmelk krijg je alleen als er jonge geitjes geboren worden. En vervolgens moet er met die geitjes iets gedaan worden. Lees: ze moeten worden geslacht en opgegeten.
Maar dát doen we dan weer niet. Vroeger wel. Toen werd met name in de noordelijke provincies nog veel geit gegeten. Maar daar blieft men het niet meer. Dat hoeft niet meer, nu er welvaart voor iedereen is. Dan eet je geen "armenvlees" meer.

En dat is dus een probleem. Een probleem dat de Fransen en de Spanjaarden niet hebben, want daar is geitenvlees als traditie nooit weggeweest. Hetzelfde geldt trouwens voor andere delen van de wereld. Want geitenvlees is na kip wereldwijd het vlees dat het meest gegeten wordt. Ik schreef er van de zomer al eens over.

Ik had het er vanmiddag over met Ina en Peter van geitenboerderij Hansketien in Mantinge in Drente. Zij doen hun best om geitenvlees op de kaart te zetten. Daar zijn ze heel innovatief mee bezig, want de tijd dat boeren zich nog conservatisme konden veroorloven, ligt ver achter ons. Ik proefde vanmiddag een paar producten en besefte nog maar weer eens hoe onbekend toch altijd onbemind maakt. Zet wat van die worst die ik proefde in een hippe bodega of tapasbar voor de klanten neer en ze brullen om meer.

Ik kreeg van Ina en Peter ook een stuk geitenvlees mee, een schenkel van een iets oudere geit (we spreken dan van "chevon" in tegenstelling tot "capretto", wat vlees van een zuiggeitenlam is. Veel Nederlandse chefkoks hebben helaas geen idee wat je met dit vlees zou kunnen doen, eenvoudig omdat het op de opleiding niet aan bod komt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er, hoewel ik dikwijks geit gegeten heb, ook nog nooit mee gewerkt heb. Maar daar gaat dit weekend dus verandering in komen. Wat heb ik toch een leuk vak.