... maar als daar dan zo'n larmoyant verhaal van wordt gemaakt onder de kop "Leraar pleegt moord op schoolplein", word ik toch ook niet goed en vraag ik me af in wat voor tijd we leven. Foto van pluizig konijntje, adjectiefje hier, adjectiefje daar ("arme kiddo's", "gemene leraar") en we vergeten dat dit een dier is dat ook in Nederland veel voor het vlees wordt gefokt. Ja kinderen, vlees komt van dieren. Dat geldt ook voor zo'n onherkenbare homp vlees in een Big Mac. En elke keer als je vlees wilt eten, moet daar een dier voor dood. Vaak een lief, aaibaar dier. Een koetje boe of een varkentje knor. Of Flappie. Die les kunnen kinderen maar beter snel leren. Zodat ze respect hebben voor hun voedsel en waar het vandaan komt. Ja, je kunt ze ook hun hele leven alleen maar onherkenbare lappen of hompen laten eten. Dan hebben ze er geen idee van. Dan hoef je die pijnlijke boodschap niet over te brengen. Dan betalen de dieren pas goed het gelag. Want niets werkt dierenleed zo in de hand als de desinteresse van consumenten.
Nee, deze Duitse leraar was niet bepaald fijnzinnig en het kan vast ook wel anders. Maar op de één of andere manier heb ik hem hoger zitten dan de woedende ouders. Om nog maar te zwijgen van C. Klaassen, flutschrijver bij Spits. Die moesten ze maar snel eens een middagje naar het abattoir sturen. Kan hij allemaal cleane, emotieloze massamoorden zien. Kijken of hij in paniek de animal cops belt. Wedden van niet?
Tidak ada komentar:
Posting Komentar