Kip die niet kan

Soms lees je berichtjes waarvan je écht niet weet of je in lachen of in snikken moet uitbarsten. Het berichtje waar eetlezer Antoon mij deze in een mailtje op wees (dank!) valt in die categorie. Label Rouge kip is een mooi product: de dieren hebben een goed leven gehad waarin ze datgene hebben kunnen doen wat kippen van nature doen.

Kijk, en dat maakt het lastig voor de super. Want op dit manier kippen houden, kost een paar centen extra. Twaalf euro om precies te zijn. Hoe ga je dat aan de klant uitleggen? Je kunt inderdaad moeilijk zeggen: "Label Rouge kost meer omdat deze kip in tegenstelling tot de rest van ons assortiment wél lekker is". En met de prijs van dierenwelzijn kun je ook al niet aankomen. Niet als je schappen verder gevuld zijn met hoenders die liefst één ster hebben volgens de normen van het Beter Leven-certificaat.

En ja, dat lekker moet je er nog aan afproeven. Een kip die geleefd heeft, heeft ook haar spieren gebruikt. Dat merk je aan de smaak, maar ook aan de textuur. Het vlees heeft tijd nodig en zelfs dan heeft het nog meer beet. Juist ja, je moet erop kauwen. Dat was lang geleden!

Weet u wat het is, eetlezer? We weten het gewoon allemaal niet meer. Hoe lekker vlees ook weer smaakt en dat je er even je gebit voor moet gebruiken. En dat het wat kost om een kip gedurende een redelijke tijd (minstens tweemaal langer dan in de bio-industrie gebruikelijk is) een behoorlijk leven te laten leiden. En op de super hoeven we niet te rekenen om dat uit te leggen. Die vindt dat veel te lastig, prijstechnisch en zo.