Eetschrijver wint een prijs

Nooit win ik iets, maar nu dus wel. In de chantageloterij Postcodeloterij. En niet zó maar een flutprijs van een paar lullige, anonieme bankbiljetjes, nee, een prijs met substantie. Eten!

In een super waar ik nooit kom mocht ik ze zó maar gaan afhalen: een overheerlijke zak Biologische soep en een Boeren Scharrelrookworst van Unox. Of het niet op kon.

Tja.

Ik maak altijd mijn eigen niet-zakkige soep en van die Unox rookworsten opgewonden raken lukt ook maar niet. Ik proef af en toe wel eens, hoor, als er een nieuwe is. Maar ook deze Boeren Scharrelrookworst doet weinig met mij.

Maar ja, wat dan? Mijn geliefde G. had een goed idee. We gingen de soep en de worst halen en gaven ze aan de voedselbank. Een fijn plan, zeg. Eetschrijver glunderde alsof hij het zelf bedacht had.

Maar het hoeft al niet meer. Ik keek vanmorgen eens op de cadeaubon en zag dat ik het smulpakket tot en met gisteren had mogen afhalen. Meneer De Greef van de plaatselijke PLUS heeft vandaag niets meer voor mij.

Ik blijf eigenlijk nog maar met één vraag zitten: heb ik me nu schuldig gemaakt aan voedselverspilling? Of juist niet?